Anda inn... anda út...

Próf, stress, óþolinmæði, kvíði, snjóógeð, einbeitingarleysi... --> Þetta lýsir mér í nokkrum orðum þessa dagana.

Er svo að reyna að vera ekki neikvæð og anda inn og anda út og allt það. Hausinn á mér vill ekki brjótast úr ákveðnum hugsunum stundum og sérstaklega þessa dagana þar sem er að styttast mjög í prófin. Er farin að finna fyrir prófkvíðanum ótrúlega mikið og hef ekki náð að einbeita mér að ráði og lesa mikið eins og ég er búin að ákveða fyrirfram og ætla að gera svo og svo mikið og auðvitað festist ég við blessuðu aukaritgerðina sem ég hef tíma til áramóta að skila en hugsunin um að skila henni sem fyrst truflar allt. Er alveg komin á veg og allt það en þá fæ ég samviskubit og fer að hugsa enn meira, geri hlutina aðeins of flókna fyrir sjálfa mig, en ræð bara ekki við það stundum. Ég bara vona svo innilega að ég nái öllum prófum og reyni að taka æðruleysisbænina á þetta, það er nefnilega ótrúlegt hvað maður kemst á henni! Ég skammast mín ekki fyrir að vera trúuð manneskja og trúa á minn Guð, fólk má hafa sinn eigin Guð í hvers kyns formi hann er og hafa sinn stað og stund til þess

En það jákvæða við skólann er að ég er búin að vera fá mjög góðar einkunnir í haust, enda hentar verkefna- og ritgerðarvinna mér miklu betur í stað þess að hanga yfir kvíða að fara endalaust í próf. Búin að fá tvisvar 8.5 og síðast í dag eina 9.0 og er ofsalega glöð með það

Svo fór ég í fyrsta sinn í nálastungur í dag. Sjúkraþjálfarinn vill prófa þær og sjá hvort þær segi eitthvað við verkjunum í hálsinum og bakinu eftir áreksturinn. Það var alls ekki slæmt en mjög sérstakt, fann nú ekkert þegar hún stakk þeim í en svo dálítið þegar hún var að snúa þeim en alls ekki hræðilegt. Fyrsti tíminn í þeim staðfesti fyrir sjúkraþjálfaranum það hvað ég hef fengið slæmt högg þeim megin á hálsinum þar sem ég var verri fyrir áreksturinn úr fyrra slysi. Var bæði meira rauðari þeim megin eftir nálarnar og þær sátu fastar í heldur en hinu megin, það var svo sem ekkert gott þegar hún var að reyna að taka þær nálar og sá hve bólgan var meira áberandi. Hún varaði mig við að ég gæti orðið þreytt eftir þetta og það væri í raun jákvætt og það stóð heima, búin að vera ansi syfjuð og þreytt en reyndar rosalega verkjuð, en vona að þetta muni skila sér. Tek alltaf Pollýönnu vinkonu með í allt svona, þýðir lítið annað

En ég ætla að leyfa mér að koma með hatursáróður á þetta snjódrasl eftir allar jákvæðu færslurnar á Fésbókinni. Það ættu flestir svo sem að vita að ég hata snjó eftir margt í gegnum tíðina og síðast eftir slysið á Hellisheiðinni. Lenti í dag þegar ég var að fara í sjúkraþjálfunina að ég sá gamla sæta karl reyna að fara af stað úr bílastæði og hann komst ekkert áfram, var á spólinu karlanginn. Þannig að ég hljóp til hans og byrjaði að ýta bílnum (auðvitað þarf ég alltaf að hlaupa til þó að aðstæður á sjálfri mér leyfi það kannski ekki endilega) og þegar hann er alveg að komast úr stæðinu, þá hálfstoppar hann því það vantaði enn smá í viðbót að komast, þá flýg ég á niður á jörðina fyrir aftan hann í fljúgandi hálku undir snjónum og lendi þeim megin á öxlina og við hálsinn þar sem ég er verri, frábært! Síðan komu tveir gaurar sem voru að fara og þeir hjálpuðu mér að ýta manninum af stað. En ég er búin að vera að deyja í öxlinni og hálfmáttlaus í henni þegar ég reyni að lyfta henni upp. Þetta gerðist fyrir tímann þannig að ég vona að nálastungurnar nái að slá eitthvað á þetta. Er alltaf vesen á kerlunni eða hvað??? Maður verður að reyna að gera gott úr hlutunum, er "þaggi?"

Annars er bara nóg að gera. Er í sjálfboðavinnu tengdu skólanum og er að vinna í Konukoti sem er ofsalega gefandi og sé fyrir mér að halda áfram að vinna þar eftir skólann í vor og ætla mér jafnvel mikla hluti í vinnu með tengiliðnum mínum sem sér um nemana og sjálfboðaliðana. Búin að finna það út að Reykjavíkurdeild Rauða krossins er um það bil mitt þriðja heimili á eftir heima/sveitinni og skólanum. Er búin að vera á námskeiðum og fundum tengdum Konukoti og er þakklát fyrir allt sem maður lærir á þessu og lærir á sína eigin fordóma og ég get sagt að þeir hafa minnkað heilmikið. Það hafa allir fordóma innst inni þótt þeir segi það ekki. Það er ofsa mikið atriði að geta farið með opinn huga í hluti og dæma ekki fyrirfram. Eins og með konurnar í Konukoti. Þær hafa lent í erfiðri reynslu eða átt erfitt líf eða hvað sem það hefur verið. Þetta eru manneskjur eins og við; mæður, dætur, systur, frænkur einhverra og svo framvegis.

Síðasti sunnudagur, sem var fyrsti í aðventu var mikill söngdagur hjá mér. Söng í messu í Vídalínskirkju um morguninn sem var bæði skírn og opnun á listasýningu í kirkjunni og eftir hádegið var önnur messa sem var í Garðakirkju og um kvöldið var aðventuhátíð í Vídalínskirkju sem var ofsa flott og gekk mjög vel. Er ofsa ánægð í flotta kórnum mínum og finn að hann lyftir mér upp í stressi og hugarangri að hugsa um annað. Var kosin sem ritari í kórnum um daginn, þannig að það er bara spennandi að prófa eitthvað nýtt og ögra sjálfri mér. Hef aldrei verið í svona hlutverki eða stjórn einhver félags þannig að þetta er bara gaman

Jæja, best að reyna að komast í smá lærgír fyrir svefn. Ef það er eitt sem ég er búin að læra að vera í háskóla eða bara skóla yfir höfuð er að: ALDREI AÐ VAKA OG LÆRA Á NÓTTUNNI! Það er bara ekki sniðugt. Veit það af eigin reynslu að maður fer bara í enn meira rugl og galsa og gerir frekar vitleysur og slíkt og náttúrulega ekki gott fyrir líkamsklukkuna. Eftir þessa reynslu fer ég frekar snemma að sofa og reyni að vakna fyrr í staðinn.

Knús í hús og brýni fyrir öllum að fara varlega í þessu snjódrasli, Moi sjálf

Halló - Kalló - Bimbó! :D

Kominn tími á „uppdeit“? J

Ætli það verði ekki nýtt áramótaheit að verða duglegri að bloggast, batnandi mönnum og konum er best að lifa og allt það, er „þaggi“? ;)

Þar sem það er orðið frekar langt síðan síðast ætla ég að henda í punkta það helsta sem hefur gerst.

• Kláraði vormisserið með stæl í skólanum og finn mig greinilega betur í félagsráðgjöfinni á allan hátt og það sést meðal annars á því að meðaleinkunnin hækkaði um tvo heila, þannig að ég er alls ekkert ósátt við það J
• Vann í sumar á Hrafnistu í Reykjavík og það var ofsa gaman og ný reynsla fyrir mig að vinna eingöngu með aldraða en ekki blandaða hópa eins og uppi á spítala. Virkilega gefandi og fræðandi að vinna með öldruðum. En því miður reyndist grunur minn um að sjúkraliðavinnan væri ekki góð fyrir ökklann og skrokkinn lengur á rökum reistur L Var mikið af labbi og erfiðum líkamsstöðum sem fór alveg með mig. En þetta var ofsa góð reynsla sem ég hefði ekki vilja að missa af.
• Svo byrjaði skólinn bara á fullu aftur og það gengur alveg ágætlega. Búin að skila öllum verkefnum misserisins af mér og var svo klikk eins og allir vita, að ég skráði mig í aukaritgerðaráfanga, ein sem þarf alltaf að ögra sér ;) En svo er það bara próflestur og slíkt dúllerí á næsta leyti og svo jólafrí í sveitina á hótel mömmu, orðið allt of langt síðan síðast! :o/
• Lenti í leiðinlegri lífsreynslu í september þar sem ég lenti í árekstri. Var mjög fast högg sem ég fékk aftan á mig eftir að ég reyndi að hindra að lenda á öðrum bíl þar sem bílstjórinn var algjör bjáni og stoppaði bara út af engri ástæðu! Þegar ég rétt dreg andann af létti veit ég ekki fyrr en ég fæ harðan skell aftan á mig og fer í algjört sjokk. Afleiðingarnar af þessu er hálstognun og tognun á baki og hausverkir ofan í það sem var nóg fyrir og það voru krónískir verkir í ökklanum og mjóbaki og mjöðmum, gallagripur.is! :O En það er bara endalaus sjúkraþjálfun tvisvar í viku og fullt af æfingum og vona það besta að það skili sér í góðum bata á endanum. Er búin að vera mjög slæm, en reyni að taka Pollýönnu vinkonu á þetta og hugsa jákvætt þó það sé ekki alltaf auðvelt, en þetta SKAL hafast! J
• Ofan á allt verkjavesen í skrokknum (talandi um að vera gallagripur!) þá hef ég verið með leiðinlegt magavesen og verki í rúmlega ár sem lýsti sér í að geta ekki haldið mat niðri og fer þá bara með niðurgangi eftir máltíðir og þvílíkt sárum verkjum í efri hluta kviðarins og þarf að mása og blása eins og hvalur til að mér líði skárr og leið stundum eins og ég væri komin liggur við 20 mánuði á leið (veit, „svolítið“ ýkt og ég veit ekkert hvernig það er að vera ólétt hehe... ;o), af því að maginn blés hreinlega út eftir það litla sem ég borðaði. En núna fyrir mánuði  fór ég loks til meltingarlæknis eftir að vera endalaust þolinmóð að þetta vesen hætti. Hann speglaði síðan magann fyrir tveimur vikum og brá mér dálítið við að heyra það sem hann sá. Er semsagt með magasár og bólgur eftir bakteríudrasl, bólgur í vélinda og vélindabakflæði og sagði að ég hefði haft þetta í töluvert langan tíma. Kom til dæmis ein ástæða að ég væri ALLTAF með brjóstviða eftir ALLT sem ég borðaði og var eins og ég væri að deyja og fá hjartaáfall! Þannig að hann setti mig á tvöfaldan sýklalyfjakúr og sýrutöflur sem kostuðu litlar 23.000 krónur rúmar sem ég hafði engan veginn efni á þar sem LÍN-ið blessað fleytir manni lítið áfram, en varð auðvitað að gera það til að koma lagi á magann. Nú er ég nýbúin á kúrnum og finnst ekkert hafa gerst. Held engum mat niðri og er löngu hætt að elda mér, fæ mér oftast eitthvað létt eða eitthvað og það fer eins og skot. Búin að eiga ofsa erfitt síðustu tvo daga, búin að liggja í fósturstellingu af verkjum í kviðnum og mega ekki hreyfa mig og hlaupa á klósettið inni á milli, þó það sé löngu farið það litla sem ég náði að borða og vá hvað mér klígjar við að þurfa að borða og sé glorhungruð og með galtóman maga. Meltingadoksinn sagði að ég ætti að koma til sín aftur ef einkennin löguðust ekki. Ætli ég gefi þessu ekki séns fram yfir áramót. En vá hvað þetta virkilega truflar daglegt líf hjá manni. Bara óska þess að verkirnir fari, ekkert rosalega gaman þegar maður er farinn að skæla af verkjum, bæði út af magananum og síðan hálsinum og bakinu. Alltaf gott að vera „yngsta barnið“ 27 ára og geta hringt í mömmu gömlu til að fá smá samúð og pepp. Veit ekki hvar ég væri án hennar :* :o) Ég er allavega hætt að borða og drekka mjólkurvörur, nema kannski smá léttmjólk í morgunmat og svona, en annars alveg stopp. Þoli ekki ofsa sterkan mat og ætla að reyna að hætta að borða flestan unninn mat. Það er bara eins gott að það geri eitthvað gott til að bæta ástandið :o)
• Síðan er ég búin að vera að reyna að vera dugleg í ræktinni í haust eftir að hafa verð mjög lööööt í sumar og mætti ekkert fyrir utan að labba alltaf í vinnuna sem var algjör lúxus, bara 5 mínútur að labba, næææs! Fer alveg að komast niður í tveggja stafa tölu, munar sirka 8 kg! „Kemst þótt hægt fari!“, gamla og góða mottóið stendur allaf fyrir sínu :o) Vona samt að ég sé ekki að léttast út af lystarleysinu upp á að þessi „elsku“ kíló mæti aftur, en ég ætla ekkert að pæla neitt í því :o)

Ætli þetta sé ekki ágæt upprifjun síðan síðast. Nú er það bara prófatíðin og jólin framundan!

Knús í hús á alla sem nenna að lesa! Moi sjálf

Bloggedí-blogg-blogg-blogg-blogg...

Mætt loksins á svæðið... hehe... allt að koma!

 

Það er búið að vera nóg að gera síðan síðast. Fyrst og fremst hefur skólinn átt hug minn og hjarta alfarið og ég gjörsamlega elska hann í botn. Ég er búin að finna það sem ég vil gera í framtíðinni pottþétt. Haustið var mjög erfitt þó ég hafi fílað sálfræðina í botn og fundist margt skemmtilegt og sem ég hefði hugsað mér að sérhæfa mig í. En eins og námsráðgjafinn og ráðgjafinn hjá starfsendurhæfingunni sögðu, þá var sálfræðin alveg þyngsti endinn til að byrja á í háskóla og svo voru svo margir sem byrjuðu þannig að þetta var mjög erfitt og frekar erfitt að ná góðum tengslum við kennarana út af stærðinni á hópnum þrátt fyrir að líka mjög vel við þá. Eins og ég nefndi síðast tók semsagt plan B við og hefur gengið ótrúlega vel (sjö-níu-þrettán svo ég „jinxi“ ekki neitt... hehe... ) Fór semsagt í félagsráðgjöf og finnst það æði. Þetta er einhvern veginn öðruvísi. Æðislegir kennarar og náði strax  tengslum og góðum samskiptum við þá. Svo komu fullt af gestafyrirlesurum sem var með sitt sérsvið og voru að vinna á „gólfinu“ og það var æðislegt að kynnast sjónarhorni þeirra og fullt af umræðum. Ég er búin að ákveða það semsagt að halda áfram í félagsráðgjöfinni og klára hana og stefna eitthvað áfram í henni. Það er ekki búið að vera um nein próf fyrir prófhræddu manneskjuna nema þá eitt 100% lokapróf sem var unnið heima og búin að fá einkunnina og ég trúði gjörsamlega ekki hvað ég fékk. Ok, kannski ekki almennt með mikið sjálfstraust en samt Fékk 8.0!! Er svooooo glöð og ánægð að ég trúi þessu varla ennþá sko. Annars hefur vormisserið einkennst af verkefnavinnu, bæði einstaklings- og hópvinnu og finn að þetta hentaði einhvern veginn miklu betur heldur en í haust þegar það var próf á hverjum einasta föstudegi síðdegis, það var bara hræðilegt fyrir manneskju sem er hrikalega prófkvíðin, það eru ekki til nein orð yfir hvað þetta var hrikalegt á köflum, grátandi með hjartslátt dauðans og oföndun og allt sem ég var búin að læra hvarf bara, ég fraus og fékk móral yfir að fólk héldi þá að lúserinn ég hefði þá ekkert lært. Hef alveg skánað af prófkvíðanum en samt ekki alveg nóg, þetta hlýtur að lagast með tímanum

Hef kannski ekki verið duglegust í ræktinni og skammast mín mikið fyrir það. Ég og minn mórall erum stundum góð saman, kannski einum of... Það sem liðið er af ári er búið að einkennast af bannsettu veikindastússi. Síðan í haust er ég búin að vera með endalausa magakveisuvesen og ekki það skemmtilegasta í heimi og hamlaði mér mjög mikið. Fór svo loksins til doksa í mars og þá var einhver pæling hvort að einhver lyf væru að valda þessu en svo virðist ekki vera þótt þau hafi verið minnkuð. Síðan hélt doksi að þetta gæti verið ristilkrampi og prófaði ég að taka ákveðnar trefjatöflur inn og virðist vera miklu skárri, fæ öðru hvoru í magann og krampa en virðist hafa minnkað mikið (7-9-13) Síðan loksins þegar ég er að lagast rólega í maganum, hef ég verið að fá þessi þvílíku höfuðverkjaköst og svima upp úr engu og gerist nokkurn veginn alltaf einhvern tímann á hverjum degi. Það er svo vont að hrista/snúa höfðinu en verð samt að gera það til að reyna að losna við svimann. Þvílíkt stuð á einum bæ eða þannig Ég nenni ekki að taka verkjalyf nema þegar ég gjörsamlega neyðist til þess. Krossa putta að þetta fari nú að lagast. Ætla að fara að reyna að druslast til að vera duglegri í Heilsuborginni fögru

Herra Ölli er bara alveg sæmilegur í heildina en ekki fullkomnlega góður því miður. Fæ alveg verkjaköst inn á milli og finn alltaf til þegar ég sný honum til  hliðar. Ég þori ekki að fara að hlaupa, er svo skíthrædd um að eitthvað slæmt gerist. Það er komin alveg pása frá sjúkraþjálfaranum og herra bækló og vona að þetta muni bara ná að klárast og hætta af sjálfu sér. Krossa putta og sendi góðar hugsanir og taka smá Pollýönnu vinkonu á þetta, þýðir víst lítið annað Bakið er ekki orðið nógu gott eftir allt haltrið en þá eru það bara bakæfingar frá sjúkraþjálfaranum og nudd hjá minni yndislegu nuddkonu sem tekur bakið gjörsamlega í gegn í hvert sinn og er miiiiiisþægilegt en þó nauðsynlegt

Síðan er ein aðalfréttin svona í lokin að kerla er komin með sumarvinnu! Já, ég ætla að fara að sjúkraliðast í sumar og var að fá vinnu á Hrafnistu í Reykjavík. Er svo glöð með þetta og fékk góð meðmæli úr gömlu vinnunni og svona. Það besta er að ég get labbað í vinnuna, því ég bý bara þarna rétt hjá, þannig að þetta verður algjört æði og ég hlakka bara til. Ætli það verði ekki bara gott kombó að vera bæði félagsráðgjafi og sjúkraliði? Held að þetta henti bara mjög vel saman Síðan er það bara svo skólinn aftur í haust!

Best að fara að gera eitthvað af viti og lesa undir próf eða eitthvað svoleiðis :o)

Knús í hús, Moi sjálf

Plan B!

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir gamalt og gott! (betra er seint en aldrei)

Seint skrifa sumir en skrifa þó! Úff bloggleti dauðans búin að herja mikið á, enda búið að vera ansi annasamt hjá kerlu síðan síðast! Ætli sé ekki best að stikla á stóru í punktaformi svo að fólk verði ekki heila eilífð að lesa yfir þetta hjá mér

Hmmm... let´s see!

• Var á fullu að æfa í Heilsuborg og er að komast aftur í gang þessa dagana. Náði reyndar ekki að æfa eins mikið út af skólanum og önnum þar. Hef ekki lést að ráði síðan í ágúst, en ég er búin að standa í stað sem ég er glöð með, gæti verið miklu verra! En eins og ég segi, þá fer ég vonandi að komast aftur á fullt núna í gang

• Ökklinn var búinn að vera við það sama og ekkert gekk. Hitti herra doktor bækló í október sem vissi bara ekki hvað ætti að gera við vandræðaökklagemlinginn og varð það úr að hann ákvað að gera aðra aðgerð á ökklanum. Fór í speglunaraðgerð þann 10. nóvember og gekk bara vel að hans sögn. Var ekki móðursjúk eftir allt saman þar sem að kom að það hefði verið eitthvað drasl í liðpokanum, eins og hann orðaði það að hann hefði verið "fullþykkur" þannig að skafaði allskonar dót í burtu og var ánægður með útkomuna. Búið í rauninni að ganga lygilega vel í bókstaflegri merkingu... hehe..., það er haltrið minnkaði alveg heeeeeilmikið og búin að fá mörg komment um að sjáist mikill munur Hef reyndar haft slæm verkjaköst inn á milli, en ég reyni bara að harka það af mér. Svo var reyndar smá bögg, hálfgerður fylgifiskur eftir aðgerðina. Það er eins og doksi hafi hitt akkúrat á taug við skurðgatið, þannig að stóra tá og hálf táin við hliðina eru búnar að vera dofnar síðan þá og ef maður ýtir á skurðpunktinn, þá er eins og sé kveikt á straumrofa og rafmagnið hleypur í þessa eina og hálfu tá, mjög skrýtið og frekar óþægilegt. Hann hafði engar áhyggjur tveimur vikum eftir aðgerðina þegar hann var að taka saumana. En núna er sjúkraþjálfarinn búin að vera á fullu að reyna að losa um þetta dofadót og búin að reyna ýmislegt til þess, nudda, toga, teygja, nota straum og rafmagnsdót en þetta virðist vera fast ennþá. Hitti doksa í næstu viku og spurning hvað hann gerir og gerir ekki Fer að hitta annan sjúkraþjálfara á fimmtudaginn sem er sérfræðingur í ökklum, vona að hann sjái eitthvað gott "múv" Sjúkraþjálfarasnillingurinn minn er búin að gera  allt sem hún hefur getað til að redda dofadótinu og því, en hún vill prófa og sjá hvort hinn geti séð annað "múv" á borði. En reyndar núna síðustu tvo daga hefur haltrið eitthvað versnað og verra og sárara að labba, vona bara að það sé bara píííínulítið og fari bara sem fyrst!

• Síðan er bakið og mjöðmin eitthvað búið að vera að stríða mér og alltaf sami dofinn í lærinu á góða fætinum og mjög líklega að rekja til halturs og rangrar líkamsstöðu. Frekar mikið pirrandi. Maður reynir að vera duglegur að æfa og fer líka reglulega í nudd hjá bestu nuddkonunni minni Reyndar virðist bakið eitthvað vera að versna og orðin mjög slæm í mjóbakinu og mjöðminni og er dofinn farinn að fara beint úr mjóbakinu og niður í rasskinnarnar í stað þess að vera "bara" í lærinu. Æi, ég er orðin afskaplega þreytt á þessu öllu saman og langar að fara að skokka og geta unnið á fullu og verði "eðlilegt" aftur eftir þessi síðustu frekar erfiðu rúmu tvö ár. Verð að viðurkenna að þetta hefur tekið mikið á! Það eina "jákvæða" sem hefur komið í ljós eftir þetta vesen er að ég dreif mig loksins í skóla

• Jám og þá kemur titlinum á blogginu eða að plani B! Byrjaði í sálfræði í háskólanum í haust og kunni alveg æðislega við mig, en þetta er búið að vera höööörkumikil vinna og mikið af prófum sem var mjög erfitt fyrir prófkvíðasjúkling dauðans! Sem betur fer hafði ég samband við námsráðgjöfina í skólanum og fékk samning við hana upp á að fá lengri próftíma og vera í minni stofu, það hefur haft mikið að segja og hef panikkað miklu minna en ég hefði vanalega gert. En því miður komu sum prófin ekki nógu vel út og endaði núna í jólaprófunum að ég náði ekki almennu sálfræðinni sem mig vantaði til að ná til að fá að fara á vormisserið. Var alveg þvílíkt miður mín og dauðskammaðist mín. Því ég lagði mig alla í hvert einasta sinn og kvíðinn fór alveg með mig. Síðan var þetta erfitt haust upp á að ég fór auðvitað í aðgerðina á ökklanum og svo var þetta meiriháttar pestahaust miðað við að ég er ALDREI veik, kannski einu sinni ári eða eitthvað svoleiðis í mesta lagi, þannig að það var talsvert erfiðar aðstæður. En þá tek ég þetta bara aftur! Ég er kannski bognuð í bili en ekki brotin og það kemur ekki til greina!!! En þá er það plan B sem verður notað í vor. Ég hitti námsráðgjafa upp á hvað skyldi gera í vor í staðinn og þá varð það úr að ég fer í 20 einingar í félagsráðgjöf. Það er svo margt í henni sem tengist sálfræðinni. Var að byrja í skólanum á mánudaginn og það eru bara spennandi kúrsar sem ég tek. Þar á meðal er einn sem ég hef sérstakan áhuga á og getur nýst svo mikið í framtíðinni á mörgum vígstöðum. Það er sálræn áfallahjálp. Til dæmis í síðasta tíma var farið í sorg og sorgarviðbrögð, ekkert smá áhugavert. Þetta mun nýtast manni til dæmis í kringum þegar hamfarir og stóráföll dynja yfir. Svo mikilvægt að maður fái kennslu til að hjálpa fólki eftir stóráföll og eða atburði! Þetta leggst bara vel í mig. 

 

Þannig að þetta er staðan hjá kerlu núna, best að fara að gera eitthvað af viti, til dæmis að henda sér í háttinn fyrir tíma í fyrramálið Sjáum til hvort maður verði duglegri við að henda inn einni og einni færslu af og til En þá þarf ég að fá spark í rassinn frá þeim sem nenna að lesa bullið í mér... múhahahaaa... 

 Knús í hús, Moi sjálf

Ch-ch-ch-changes...

Þetta orð lýsir held ég vel því sem er búið að vera að ganga hjá mér síðan síðast, sem er súperlangt síðan, sooooorry folks Þyrfti að taka hana Sólu mína bloggduglegu til fyrirmyndar! Kannski er þetta bara aldurinn, enda varð kerlingin 26 ára í síðustu viku, múhahahahaaaaa Dúddamía hvað árin líða hratt!! Á ekki til aukatekið orð!

Allavega svo ég hætti nú að snúa út úr og komi mér beint að efninu, þá er talsvert búið að gera síðan síðast eins og ég nefndi að ofan. Það stærsta er að ég þurfti að hætta í vinnunni. Vegna þess að herra Ölli er ekki búinn að vera nógu góður og alltaf bara svipaður (og bögga eiganda sinn svakalega mikið) Sendi herra bækló póst í vor með smá rapporti hvernig staðan á ökklanum væri og svarið sem ég fékk til baka var að við myndum liggja lágt áfram, sem ég ákvað á endanum eftir talsverða umhugsun að hlyti nú að þýða aðeins meiri þolinmæði og við ungfrú þolinmæði erum nú alveg býsna góðar vinkonur þótt ég segi sjálf frá!

Svo er hitt vesenið með mjóbakið/mjaðmavesenið búið að plaga mig líka, út af haltursdraslinu í herra Ölla, sem veldur síðan dofaveseni í öðru lærinu (btw. í góða fætinum, týpískt! Ok, svosem mikið til í því, þar sem maður reynir að hlífa veika fætinum einhvern veginn og allt álagið fer á góða fótinn) sem er bara böggandi, búið að vera í sirka eitt og hálft ár en núna síðustu tæpu 4 vikur, er dofinn búinn að vera fastur í lærinu, þ.e. hverfur ekki við að slá á lærið eða öðrum heiðarlegum tilraunum við að losna við dofann. Doksar segja þetta, svo ég skrifi rétt orðalag frá þeim, “bara klemmd taug” Það er ekkert talað um lausnir eða neitt. Reyndar hitti ég sjúkraþjálfara sem er sérfræðingur baki/bökum (hlýtur að vera gaman að baka í vinnunni… múhahahaaaa… einn fyndasti fimmaurabrandarinn minn sem ég var að finna upp á rétt í þessu skrifuðum orðum ) og hann talaði um að það væri líklegast eitthvað í gangi með neðst í liðþófa og einhverju dæmi þarna (þarf að rifja upp anatómíudótið betur ) og benti mér á að vera dugleg að gera kvið- og bakæfingar sem ég er bara mjög dugleg að gera, þótt ég segi sjálf frá! Er talsvert stressuð yfir þessu en nenni samt ekki að vera að væla yfir þessu líka, er herra Öllavesen ekki nóg??? Bara spyr! Nuddkonu minni hefur ekkert litist á þetta vesen og lét mig prófa að setja ísbakstra á mjóbakið á milli tíma hjá henni (vildi prófa þetta upp á að þetta væru bólgur eða eitthvað meira) Tók 2ja vikna törn í þessu “íserí” og lagðist x3 á dag í 30 mínútur á blessaðan ísbaksturinn. Mætti með sanni segja að ég hafi verið hálfgerð ísdrottning… múhahahaaa…  Því miður virkaði þetta ekki eins og skildi, þegar ég hitti hana aftur núna í vikunni. Dofinn var enn til staðar og henni leist ekkert á það og vill helst fá mynd af bakinu, en allir í kring tala um þolinmæði, þannig að ég veit í rauninni ekki hvað skal gera, nema þá að taka ungfrú þolinmæði og hana Pollýönnu vinkonu líka á þetta, þá lagast allt, er “þaggi”?? I´ll hope so! Tek bara dag fyrir dag, þýðir víst lítið annað. 

Eftir þessa ákvörðun með vinnuna, tók ég aðra ákvörðun og hún var sú að fara í skóla í haust! Já, kerlan er að fara í Háskóla Íslands í haust að læra sálfræði. Var búin að hugsa lengi um hvað ég vildi læra. Það var alltaf hávær pæling um að fara í hjúkkuna og eiginlega alltaf mikill þrýstingur frá fólki í kringum mann en var ekki endilega tilbúin til þess að fara í skólann strax eftir útskrift í fjölbraut, vildi afla mér reynslu fyrst og svona. Svo var ég líka búin að pæla undanfarið í sjúkraþjálfun en komst svo að því að skrokkurinn væri ekki endilega í nógu góðu standi bæði fyrir hjúkkuna og sjúkraþjálfunina, þannig að sálfræðin varð fyrir valinu Bara ef það tengist mannlegum samskiptum, þá er ég ánægð Ef allt gengur vel, þá langar mig seinna meir að sérhæfa mig í heilsusálfræði, en við skulum bara byrja á fyrstu önninni og vinna mig vonandi upp (7-9-13!)

Annars er ég búin bara að vera að æfa á fullu í Heilsuborginni góðu! Nýt mín algjörlega í botn og það gengur bara ótrúlega vel og er enn að léttast. Það eru fokin 12 kg síðan 11. janúar!! Ég trúi þessu varla ennþá, er svo glöð yfir að það hvað gangi vel. En þetta er náttúrulega þvílík barátta og þarf að halda fast á spöðunum til að halda árangrinum við. En það fer svoooo að styttast í 2ja stafa töluna, þar ætti þolinmæðin að koma sér vel… hehe… en svona án grins, þá verð ég passa upp á að líta raunhæft á hlutina með smá dass af ungfrú þolinmæði. Þarf að taka mig örlítið meira á mataræðinu. Er búin að vera að sleppa því að borða og vesen. Búið að vera mikið álag og stress undanfarið út af öllum breytingum og óvissu. Veit að ég þarf að fara að herða mig í að borða reglulega og svona. Vona að það fari að ganga upp. Hlýtur að gerast!

Jæja, best að fara að gera eitthvað af viti og gera sig tilbúna fyrir æfingu dagsins og að auki vigtun… dadaraaaaa…, vona að komi ekki illa út (7-9-13), annars verður bara tekið á því

Knúsi-knús, Moi sjálf

Gleðilegt sumar! :o)

Gleðilegt sumar elsku vinir!

Vá hvað tíminn er fljótur að líða, dúddamía! Bara komið sumar og allt Sko, ég er búin að vera að þjást af mjög miklum bloggleiða síðasta mánuðinn eða svo og þrátt fyrir veikindafríið og það allt en bloggandinn hefur ekki svifið yfir vötnum. Þetta er semsagt þriðja tilraunin til að koma einhverju niður á blað eða réttara sagt á takkaborðið sem kemur fram á tölvuskjánum eða hvernig sem maður á að orða þetta... hehe... Er ekki allt er þegar þrennt er??

Ölli minn elskulegi ökkli er bara búinn að vera samur við sig Ég var í þessari algjöru hvíld samkvæmt öllu fagfólki sem tengist mínu veseni, í 4 vikur og heimilislæknirinn mat stöðuna þannig þegar ég hitti hann um daginn að klára veikindafríið í apríl og sjá til aftur til í lok mánaðarins hvernig staðan verður upp á vinnunna og slíkt. Hvíldin gerði ósköp lítið í heildina í rauninni. Það eru bara alltaf þessir sömu verkir þegar ég sný fætinum upp og til hliðar öðrum megin. Tekur alltaf í. Nú er sjúkraþjálfarinn í Heilsuborg sem er búin að vera með okkur á námskeiðinu og passar mikið upp á mig, að setja mig í mikið prógramm til að gera eitthvað í þessu veseni og eftir að hvíldinni lauk. Er að æfa mig að labba rétt og þá á ég til dæmis að reyna að sleppa að haltra og stíga vel í fótinn þó það sé alveg ógeðslega sárt, það er alveg fáránlega sárt. Ég held inni andanum í verstu sársaukahviðunum og reyni bara að taka Pollýönnu vinkonu mína á þetta, þýðir lítið annað, er það nokkuð? Ég sagði frú sjúkraþjálfara að mér liði hálfpartinn eins og róbót þegar ég væri að labba. Hún sagði að það væri nú ekkert skrýtið, ég væri basically að læra að labba upp á nýtt! Það er mjög skrýtin tilhugsun að hugsa um það á þann hátt. Svo eru stöðugleikaæfingar og svoleiðis stúss sem fylgir mínum prógrömmum á lyklinum í æfingunum. Það gengur í heildina ágætlega að haltra ekki, ÞEGAR ég gleymi mér ekki. En fólk niður í Heilsuborg segist sjá mun á göngulaginu hjá mér núna upp á síðkastið sem er jákvætt, en það eru bara þessir bévítans verkir sem eru alveg að fara með mig. Stundum er ég OK í hvíld, en stundum getur verkurinn alveg blossað upp í hvíld líka og mikið til þegar ég er búin að vera að sitja í einhvern tíma og byrja að labba og þegar ég er búin að vera slatta lengi í bíl, bæði sem ökukona og farþegi en meira sem ökukona þar sem það er verri ökklinn á bensínu, það er hrikalega sárt að það hálfa væri nóg og alltaf þessir sömu verkir. Það var sagt við mig um daginn (reyndar var sá maður vel í glasi) að ég ætti bara að hætta þessu helvítis væli og bara vera manneskja og harka þetta af mér og fara að ("drullast" - nánast sagt) vinna strax. Ég hugsaði þetta alveg í smástund, þó svo ég hafi vitað að dúddinn hefði verið veeel í glasi, þá tek ég allt einhvern veginn til mín, ég er bara þannig og hef alltaf verið en ég er að reyna að bæta mig í þessum málum með sjálfa mig, kemur vonandi með tímanum. Ég kemst ekki hjá því stundum að hugsa EF... EF ég hefði ekki farið í þetta astmaverkefni (var alveg á báðum áttum með það í upphafi að taka þátt), EF ég hefði farið strax niður á slysó eða eitthvað, EF.... Ég veit að ég á ekkert með að hugsa svona en ég viðurkenni fúslega að ég hef dottið í þennan gír. Búin að vera eitthvað örg og pirruð út í sjálfa mig að undanförnu út af bara allt og öllu og leið eins og ég væri í einhverju bakslagi en hlýt að geta híft mig upp úr þessum pirring. 

Það er búið að vera nóg að gera þrátt fyrir að rútínan hafi verið svosem alltaf bara eins. Í lok mars kláraði ég námskeiðið í Heilsuborg eða reyndar óformlega þannig séð, því að ég var svo mikið að æfa ein síðustu 2 vikurnar á námskeiðinu út af hvíldinni og því ég hélt áfram núna í 2 vikur með nýjum hóp sem var að byrja og var að klára þessar vikur semsagt núna síðasta föstudag. En ég fór í svona lokaheilsumat hjá lækninum í byrjun apríl og niðurstöðurnar voru ótrúlegar. Á þessu 12 vikna tímabili fóru feit 6.6 kg í burtu og 9 cm af maganum!!!! Svo fór ég í vigtun núna síðasta föstudag og þá var 1 kg farið í viðbót á einni viku og í heildina eru semsagt farin 8 kg síðan 11. janúar síðastliðinn, frá því að ég byrjaði á námskeiðinu og sé sko alls ekki eftir að hafa byrjað þarna. Mæli algjörlega með Heilsuborg (www.heilsuborg.is) og hvet fólk til að kíkja þangað. Það er svo frábært starfsfólk og fagfólk þar og æðislegur andi og manni líður bara svo vel og tala nú ekki um að takast á við þetta offituvandamál með fólki sem glímir við það sama og maður sjálfur og veit hvað er verið að tala um! Það er tekið svo rosalega vel á móti manni í Heilsuborg. Gleymi bara ekki kynningunni sem ég fór á þar í byrjun janúar til að fræðast um námskeiðið. Var ekkert smá stressuð og vissi ekkert hverju ég ætti von á, en svo var bara boðið mann alveg rosalega velkominn að maður "afstressaðist" allur upp

Er svo glöð með þetta að ég get varla lýst því. Skil í rauninni ekki hvað sé loksins gott að gerast sem ég er búin að vera að bíða í svo langan tíma núna. Búin að standa svo lengi í stað eða þyngjast aðeins í örugglega um 4-5 ár eða eitthvað! Það er allavega kominn langur tími. Ég bara óska þess að þetta muni þá haldast for gúdd. Hef getað misst kg, ok. En síðan koma þau aftur og vesen, svona "jó-jó" vesen í rauninni. Tala nú ekki um hin "góðu" Herbalife skipti eða þannig (töfralausn dauðans og ekkert annað! Sorrý að ég segi þetta svona blákalt, en þetta er bara þannig. Það þýðir ekkert að vera að reiða sig á duft til að redda málunum, það gengur ekki til lengri tíma. Ég fékk algjörlega ógeð og var farin að kúgast af þessu og reyndi að kyngja þessu dóti samt niður og fékk alltaf þvílík hjartsláttarköst af teinu)

Reyndar hef ég verið að kljást við vesen sem hefur haft áhrif að ég fór að þyngjast af "alvöru" (þar sem ég var ekki offeit þegar ég var yngri, kannski smá búttuð en ekkert alvarlegt) og byrjaði á kynþroskaskeiðinu og það eru svona blöðrur á eggjastokkum. Læknarnir sögðu að það offitan gæti verið einhver afleiðing af því og ég myndi eiga erfiðara með að léttast sem hefur alltaf verið raunin. En í febrúar á þessu ári var ég sett á sykursýkislyf (þó ég sé ekki með sykursýki) upp á sykurbúskapinn en lækkar ekki blóðsykurinn og líka við að hjálpa til við að léttast ásamt réttu mataræði og hreyfingu að sjálfsögðu. Konur með þennan sjúkdóm hafa verið settar á þetta lyf til að hjálpa og það er alveg spurning hvort það sé að gera sig einmitt í mínu tilfelli. Allavega so far so good Ég var spurð um daginn hvaða töfralausnir ég hefði notað til að ná þessu árangri sem er kominn. En svarið er einfaldlega það, að það er engin töfralausn. Það sem var komið í höfuðið á okkur á fyrirlestrunum og námskeiðinu er að þetta er bara allsherjar langferð, en ekki eitthvað átak í skamman tíma og svo búið! Maður gæti hugsað eftir þetta; "en hvað svo... allt búið?" Það er síðan að borða hollt og reglulega 5-6 sinnum á dag (reyndar ekki nógu dugleg að borða nógu oft en er alltaf að vinna í því) og auðvitað hreyfingin með líka. Ég er með nammidag einu sinni í viku og er nánast alveg hætt að kaupa og drekka gos, nema örsjaldan. Kaupi mat einu sinni í viku sem er miklu betra en að fara oft.

Ég hef verið spurð af fólki undanfarið sem sér um mig í þessu stússi öllu saman, m.a. heimilislækninum, sjúkraþjálfaranum í Heilsuborg, hverju ég gæti þakkað árangurinn sem er kominn hingað til (er sko ekki hætt, kemur ekki til greina!). Ég hef alveg misst kg áður og svona og á endanum komið aftur. Hitti næringarfræðing fyrir nokkrum árum á heilsugæslustöðinni sem gekk vel og allt það, en ég veit ekki. Mér líður einhvern veginn núna að ég sé að gera þetta réttri ástæðu og líka það að ég hef haft svo mikið aðhald frá fólkinu í Heilsuborg, það að ég veit að það á að vigta mig einu sinni í viku og ég veit að það er verið að fylgjast grannt með mér, það ýtir á mig að ég verði að standa mig. Ég get ekki gert þetta ein, ég finn það og þess vegna er ég farin líka að opna mig miklu meira en ég hef áður gert, eins og á Facebook, að finna allan stuðninginn frá vinunum, ýtir enn frekar við mér að ég þurfi að standa mig. Ég hef svo oft prófað að vera ein. Það gekk vel í einkaþjálfun, þegar ég var í svoleiðis á sínum tíma og missti kg og cm og slíkt, síðan kom allt í einu bakslag á tímabili og byrjaði að þyngjast (og það var sár og erfiður tími) og þá varð niðurstaðan hjá þjálfaranum að samstarfið gengi hreinlega ekki upp. Þannig að upp frá því byrjaði ég að vera alltaf örg og pirruð út í sjálfa mig og var farin að kalla sjálfa mig allskonar ljótum nöfnum og dró sjálfa mig í svaðið af ýmissi orðanotkun sem ég átti aldrei að nota (t.d. heimsk, ljót, feit, viðbjóður og fullt fleira af svona) og var bara ekki með neitt sjálfsálit (minnkaði jafnt og þétt þegar ég byrjaði að fitna í "rólegheitunum" á kynþroskaskeiðinu) en ég held að þetta sé búið að lagast heilmikið. Held að ég hafi aldrei kallað sjálfa mig eins sjaldan ljótum nöfnum og svoleiðis stússi eftir að ég byrjaði á námskeiðinu í Heilsuborg, þannig að þetta er allt á góðri leið, smám saman

Jæja, spurning að fara að hætta þessari munnræpu í bili, vona að þetta bæti upp fyrir afskaplega mikla bloggleti undanfarið... hehe... Fannst ég einhvern veginn þurfa að koma sögunni minni frá mér, sem verður vonandi enn meira spark í rassinn fyrir mig

Knús á línuna, Moi sjálf

 

Æfingastraff og ALGJÖR hvíld... úffpúff...

Jæja, þá er enn ein vikan liðin og endaði með í að stíga á vinkonu mína, hana ungfrú vigt í Heilsuborginni. Ég verð að viðurkenna að ég bjóst svosem ekki við miklu í þessari viku og jafnvel standa í stað sem er svosem ekki það versta. Var eitthvað svo asnaleg fyrri partinn í dag, eitthvað svo þung á mér og þegar ég var að hjóla í vikunni fannst mér ég vera rosalega þung og hnén vildu ekki hlýða fannst mér þannig að ég létti heilmikið á level-inu.

En allavega, þá fuku 600 gr. í viðbót þessa vikuna og í heildina 4.6 kg. á 8 vikum!!! Ég er svo ótrúlega ánægð að ég get varla lýst því. Reyndar er ég búin að vera á sykursýkislyfi undanfarið vegna þess að ég er með blöðruvesen á eggjastokkunum og þá hægist á brennslunni sem útskýrir hvers vegna það hefur alltaf gengið illa að léttast. Þetta lyf á að koma lagi á sykurbúskapinn (þótt ég sé ekki sykursjúk) og hjálpa til við að léttast og þá verður alltaf að passa upp á mataræðið og hreyfingu til að vinna saman með þessu. Ég veit ekki hvort að lyfið sé að hjálpa, en það gengur allavega ekki illa

Hitti nýjan sjúkraþjálfara í Gáska í dag. Ungfrú sjúkró-in mín bað hann að kíkja á bakið á mér, þar sem hann er baksérfræðingur og ég auðvitað með vesen á öllum vígstöðum út frá haltursveseninu á herra Ölla. Hann talaði um að þetta væri ekki brjósklos en eitthvað tengt neðsta liðþófanum í hryggnum (hef ekki hugmynd hvort ég segi rétt frá) En það eru allavega einhver byrjunareinkenni á einhverju ekki góðu. Ég þarf að reyna að styrkjast betur í kviðvöðvunum og gera bakæfingarnar sem ég hef verið að gera og reyna að vera sem oftast með spenntan kviðinn og reyna að "lengja" mig um einn sentimeter upp á líkamsstöðuna. Þarf að passa allt sem ég geri í líkamsbeitingu og passa mig hvernig ég fer fram úr rúminu (sem ég gleymi mér stundum í, eiginlega of oft! Vonandi lagast það...)

Jám, ég gerði annað en félagarnir í hópnum í Heilsuborg í dag. Þeir voru allir inni í sal í stöðvaþjálfun og á meðan fór ég og gerði hitt prógrammið á lyklinum og átti að vera í tækjunum og tók vel á þar. Svo hitti sjúkraþjálfarinn mig eftir æfingu og spjallaði við mig um að það væri búið að væri búið að ræða málin fram og aftur (bæklunardoksinn og sjúkraþjálfarinn í Gáska og hún) og það væri plan með mig og ég yrði ekkert rosalega ánægð og ég bara nei, nei, þetta hlýtur að vera ekkert mál! En þá er málið, að það á að prófa að hvíla fótinn ALGJÖRLEGA í 2 vikur! Þá þýðir það að ég má ekki æfa í Gáskanum inni á milli í sjúkró eins og ég hef gert venjulega. Ég mun hitta félagana mína í Heilsuborg en mun vera lítið með þeim og vera á sérprógrammi þennan tíma og mæti þessi þrjú skipti í viku í staðinn fyrir venjulega 6 skiptin sem ég er vön að æfa. En af því að í rauninni mun ég missa af síðustu 2 vikunum á námskeiðinu, þá verður það þannig að ég fæ að halda áfram í 2 vikur í viðbót með hópnum sem var að byrja núna og klárað þá prógrammið. Má ekki einu sinni hjóla, er frekar svekkt yfir því, má ekki fara stiga á þessum tíma og taka bara lyftur (úff, challenge þar), má ekki fara í göngutúra og helst ekki labba mikið. En hún sagði að auðvitað þyrfti ég að labba á milli staða og svona en að reyna að halda því í lágmarki. Þetta er gert af því að það hefur aldrei verið fyllilega reynt á algjöra hvíld plús að það eru að koma þessi byrjunareinkenni á einhverju í bakinu. Svo þarf að fara að leiðrétta göngulagið og ég þarf bara að fara að bíta algjörlega á jaxlinn og stíga eins vel í og ég get, þó það sér sárt upp á minnka haltrið og vinna í að ganga "rétt", líklegast farnir að myndast samgróningar og eitthvað vesen í ökklanum. En þetta verður algjör challenge fyrir mig! Var ekkert svo hrikalega ánægð með niðurstöðuna og hún sagði við mig aftur að hún hefði varað mig við að ég yrði ekkert svo rosalega glöð með þetta Ég þarf að læra að hlusta á það sem er sagt við mig, þrjóskukindin ég! . Ég vona að þetta muni ganga upp og fara að lagast í eitt skiptið fyrir öll, er orðin hundþreytt á þessu. Vona það allra besta. 

Krossa putta og tær og allan pakkann

Knúsi-knús, Moi sjálf

Vá hvað tíminn líður hratt... (...á gervihnattaöld... :-)

Ég trúi ekki hvað tíminn er sjúklega fljótur að líða að það hálfa væri nóg. Ég í mínu blessaða veikindafríi og maður hefði haldið að tíminn væri oooooofsalega leeeengi að líða en nei, það er bara allt í einu komin önnur helgi og svo önnur í viðbót og svo framvegis

Það hefur allt gengið sinn vanagang upp á síðkastið. Æfingar og meiri æfingar og starfsendurhæfingastúss inn á milli og svona. Búin að fara í Heilsuborg 3-4 sinnum í viku og 2 sinnum í Gáska. Talandi um hvað tíminn líður hratt, þá er þetta einmitt lokamánuðurinn í Heilsuborg. Vá hvað tíminn hefur liðið hratt þar, finnst eins og ég hafi byrjað þar í gær. En þetta búið að vera alveg æðislega gaman og búið að taka veeeel á og gengur bara ótrúlega vel. Þegar ég steig á ungfrú vigt vinkonu mína á föstudaginn, þá fór eitt kíló af á viku og í heildina farin 4 kíló á tæpum 8 vikum! Er svo ánægð að ég get varla lýst því Eitthvað jákvætt loksins að gerast í þessum málum og ekkert "crashdiet" eða neitt svoleiðis kjaftæði (a.k.a. Herbalife!) í þetta skiptið! Eitthvað virðist ég vera að gera rétt! Fyrir utan hvað mér líður vel að innan sem utan með losna við þetta farg sem hefur þyngt á mér. Ég held að ég hafi ekki verið léttari en þetta í allavega 2 ár eða eitthvað svoleiðis, svei mér þá! En ég ætla að halda áfram að æfa í Heilsuborg eftir að námskeiðinu lýkur. Er bara svo frábær staður, frábært starfsfólk, frábær mórall, manni líður bara svo vel þarna.

Herra Ölli er bara status quo ef ég á að segja eins og er og þegar ég hef verið að labba einhverjar vegalengdir í einu, þá hefur hann verið mun verri í einhvern tíma og síðan dettur það í sama farið. Þetta er hálfgerður vítahringur og vesen bara. Ég er bara vesen.is yfir höfuð. Eftir allt þetta haltursvesen er ég komin með í mjóbakið og dofa í lærin og doksarnir halda að þetta sé klemmd taug og svo ekkert meir. En þolinmæði verður það víst að vera, þó svo nuddaranum mínum lítist ekkert á þennan dofa og er alltaf jafn slæm þegar hún tekur á mjóbakinu og sjúkraþjálfaranum líst heldur ekkert á þetta. Það sem verra er að ég get ekki setið lengi núna án þess að finna til niður í rasskinnarnar og vöðvana þar. Fór í bíó á föstudaginn og ég hélt að ég myndi farast í lokin af verkjum og þessum þvílíka dofa. Sjúkraþjálfarinn í Heilsuborg sendi herra bækló e-póst fyrir helgina um herra Ölla og það verður spennandi að sjá hvað kemur út úr því (þótt ég viti svosem hvað svarið verður... hehe...)

Úff... lenti í því á föstudaginn að vera á vettvangi umferðaslyss á Sæbrautinni. Ég þakka Guði og elsku pápa mínum fyrir að hafa ekki séð það gerast. Keyrði Fúsa bró í Vodafone og beið með bílinn í gangi og það er stór brekka þarna þannig að það sést ekki á umferðargötuna. Ég heyrði eitthvað gerast og guð hvað mér brá. Ég hélt að það væri að koma jarðskjálfti eða að það hefði stór gámur fallið langt til jarðar, þvílíkur hávaði sem þetta var, var ekki sama. Svo staðfesti grun minn með að það hefði verið eitthvað alvarlegt í gangi þegar ég beið í bílnum að 2 starfsmenn Vodafone hlupu af stað upp brekkuna að athuga hvað væri í gangi. Svo fór ég út úr bílnum og beið eftir að þeir kæmu og þegar þeir komu spurði ég hvort það hefði verið árekstur og þeir játtu því og spurði þá einnig hvort einhverjir væru slasaðir og sögðu að það væri maður fastur, þannig að ég sagðist vera sjúkraliði og spurði hvort ég ætti að fara og þeir sögðu mér þá að hlaupa af stað því það væri spurning hvort hann væri með meðvitund. Ég stökk af stað án þess að pæla neitt í neinu og gleymdi að pæla í ökklanum og verkjunum eða neitt. Stökk frá bílnum í gangi og pældi ekkert í því, starfsmennirnir sáu mig fara, þannig að þeir hefðu hvort sem er passað upp á hann fyrir mig. Þegar ég kom á staðinn, þá brá mér allsvakalega, því þetta var rosalega ljót aðkoma. Bíllinn á hvolfi á umferðarstaur og var maðurinn pikkfastur inni og sem betur fer í belti. Var mjög glöð að heyra að maðurinn var með meðvitund og talaði við mig. Síðan tók ég púls sem var bara fínn og tékkaði aðeins á honum það sem ég gat, því bíllinn var illa leikinn. En svo kom sjúkralið og lögregla fljótt á staðinn og síðan slökkviliðið til að klippa hann út. Mér fannst störf þeirra afskaplega aðdáunarverð og var alveg hreinlega gáttuð á jákvæðan hátt hvað þeir voru fljótir að ná manninum út, af því að ég þegar ég var að tékka á honum, var hann pikkfastur og ég kom ekki fingri á milli hnés og hurðarkarmsins. Þetta flotta lið sem við eigum: sjúkra-slökkviliðs-lögreglu, eiga alla mína aðdáun, þvílík fagmennska á allan hátt! Mér leið mjög vel þegar það var búið að ná manninum út að hann hreyfði fæturna og svona, létti heilmikið við það. Svo má ekki gleyma aumingja grey stelpunni sem lenti í árekstrinum við manninn. Ég fékk hnút í magann, því ég samsvaraði mér henni svo mikið þegar ég hugsaði um mitt slys og hvað ég var í miklu sjokki þegar það gerðist. Ég fór strax til hennar eftir að löggan kom og passaði aðeins upp á hana og tékka líka aðeins á henni og sem betur fer var hún lítið sem ekkert meidd, fann til í hendi og með smá skrámur. Æi elsku stelpuanginn. Svo þegar ég vissi að þau væru OK, þá fór ég í rólegheitunum tilbaka og auðvitað með tilheyrandi miklum auknum verkjum í ökklanum. Starfsfólk í Vodafone kallaði á mig út um gluggann til að athuga með stöðuna og svona. Síðan settist ég inn í bíl og bara titraði og skalf. Var búin að vera í svo miklu adrenalínsjokki á staðnum og svo þegar maður settist niður, þá bara kom skjálfti dauðans í mann. Svo var mér svo ískalt, var bara í þunnri peysu og það var mjög kalt og kaldur vindur sem kældi enn meira. Svo þegar ég var að keyra Fúsa bró í vinnuna, þá sá ég að hendurnar og lófarnir voru talsvert blóðugir eftir að hafa verið að sinna manninum því hann var allur í sárum og skrámum þar sem ég var að tékka á honum. Ég fór síðan heim og fékk mér að borða og lagði mig fyrir æfinguna sem ég fór seinnipartinn og þá var ég nokkurn veginn búin að jafna mig og svona. Maður fær alltaf sjokk við svona aðstæður. Þetta er svo skrýtið, ég er að lenda u.þ.b. einu sinni ári í að koma að einhverskonar svona aðstæðum (slysum) Ég virðist fá sjokkið á eftir og halda ró minni nokkurn veginn allan tímann á meðan eitthvað er í gangi. Ég er búin að vera að fá hrós einmitt fyrir þetta. Ég geri bara mitt besta. Það er eins og slokkni á mér og fari í einhverskonar ham. Er afskaplega þakklát ef ég get hjálpað öðrum.

Jæja, best að hætta þessu rausi og "smá" útrás, ekki frá því að mér líði aðeins betur við það

Farið bara vel með ykkur sem lesið þetta og farið alltaf varlega í guðanna bænum

Knús á línuna, Moi sjálf

Bleeeeh... þolinmæði og aftur þolinmæði...

Jæja, best að reyna að pára eitthvað í letikastinu mínu blessaða

Herra Ölli er búin að vera í fýlu við eigandann upp á síðkastið, frekar mikilli. Fór í heimsókn í sveitina um helgina til hótel mömmu og ákvað ég að prófa að fara í smá göngutúr sem ég gerði á laugardeginum. Þetta var bara klukkutími eða svo en það gerði sig lítið því miður. Snarversnaði af verkjum þegar ég kom inn og búin að vera mikið slæm síðan. Hvenær hættir þetta vesen í mér??? Er orðin svo þreytt á þessu öllu saman að það hálfa væri nóg. En auðvitað fer ég ekki að gefast upp núna, en auðvitað getur maður fengið þessa pirringstilfinningu yfir þessu öllu saman af og til. Jæja, púst dagins er algjörlega í boði mín, algjörlega fríkeypis, veskú!!!!

Sjúkraþjálfarinn minn og sjúkraþjálfarinn í Heilsuborginni eru ekki beint spenntar yfir aðgerðarleysinu í herra bækló. Sjúkraþjálfarinn í Gáska er búin að vera að senda póst til hans og basically fengið sömu svör og ég og það er hin maaaaaargfræga..... ...ungfrú ÞOLINMÆÐI!! Ég og ungfrú þolinmæði erum svo tight together að það hálfa væri nóg. Nú ætlar sjúkraþjálfarinn í Heilsuborg að "herja" á herra bækló og það verður spennandi hvaða svör hún fær. Hún vill allavega prófa að ég fari að setja algjöra hvíld á fótinn og gera ekkert annað og þá meinar hún ekkert! Jesús minn, veit ekki hvernig ég á að fara að því, kannski þarf bara að binda mig niður... hehe... Hafði samband við herra bækló í byrjun febrúar til að segja honum hvernig hefði farið með sprautuna, hvort hún hefði virkað eða ekki, sem hún gerði því miður ekki. Hann var náttúrulega ekki ánægður með það og sagði að það kæmi til greina að opna ökklann aftur en ekki alveg strax, ekki fyrr en það væri komið ár frá fyrr aðgerð, sem er ekki fyrr en í lok maí.

Er búin að vera alveg í veikindafríi núna í febrúar og verð líka í mars og sjá hvort það geri eitthvað gott fyrir Öllagreyið. Það voru allavega flestir sammála af fagfólki í kringum mann að prófa þetta, því ekkert væri að gerast. En því miður virðist allt vera bara status quo í heildina og þangað til núna um helgina þegar mér versnaði bara þarna eftir göngutúrinn í sveitinni... Ég hitti endurhæfingalækni núna um miðjan janúar, sem var á því að vinnan mín hentaði mér ekki sem stæði með ökklann svona, því hann væri alltaf að ýfast upp og alltaf eitthvað áreiti og vesen. Talaði um að réttast væri að fá einhverja aðra vinnu sem hentaði mér upp á skrokkinn. Ég verð að viðurkenna að ég var með blendar tilfinningar eftir heimsóknina til hans, því ég get ekki hugsað mér í rauninni að gera eitthvað annað en það sem ég geri. Þykir svo vænt um það sem ég geri, en auðvitað er þetta rétt hjá honum með Ölla minn...

Talandi um veikindafrí, þá var ég að sækja um endurhæfingalífeyri eða eitthvað hjá TR-dótinu og fékk jákvætt svar þar sem er jú jákvætt og allt það. Semsagt veikindarétturinn minn búinn upp í vinnu og hjá styrktarsjóðnum og svona. En samkvæmt áætluninni frá þeim, verður þetta ekki grín, allavega ekki upp á mánuðinn að gera, að borga sína reikninga og lifa bara af, verður langt fyrir neðan það sem maður vanur að fá mánaðarlega. Það er ekki eins og ég leyfi mér neitt sérstaklega. Æi, frekar stressuð yfir þessu öllu saman (OK, ég er svosem þekkt fyrir að vera "nett" stressuð persóna), vona að þetta verði allt í góðu. Er búin að hóta við sjálfa mig í hljóði að fara bara að vinna aftur á fullu og reyna að gleyma því að það er vesen á herra Ölla og öllum sársaukanum sem því fylgir! Æi datt örlítið í svartsýnishjal í þessu öllu saman. Er ekki hægt að stofna einhvern styrktasjóð fyrir langveika (hljómar flottara) íþróttasjúklinga, s.br. mig og Ölla minn, mjöðmina hennar ungfrú Júlíönu og frú hásin hjá frú Sólu?? Það fyndist mér allavega stórgóð hugmynd... múhahahahaaaa... Er "þaggiiii??"

Svo er ég búin að vera að æfa á fullu að undanförnu, bæði í Heilsuborg, þar sem ég er á námskeiði (alveg æðislegu) og í sjúkró í Gáska, bæði til að léttast (og létta þá af álaginu á herra Ölla) og líða betur. Ég er allavega farin að léttast eitthvað (um 2 kg í mínus á 2 vikum, samkvæmt opinberum tölum) og er einhvern veginn miklu léttari á sjálfri mér. Ég gerði mjög óvísindalega könnun hjá sjálfri mér í síðustu viku. Fór á vigtina eftir æfingu í öllum fötunum, með íþróttatöskuna og veskiðð mitt á mér og þá kom í ljós að ég var jafnþung og ég var fyrir einhverjum mánuðum, sem nemur um 7 kg! Var bara rosalega ánægð með sjálfa mig og þá er nú mikið sagt! Bara pínu vesen með matarstússið hjá mér, þar sem ég er svolítið löt að borða og að lenda talsvert í sykurfalli af og til. Lenti í slæmu sykurfalli eftir eina æfingu í Heilsuborg um daginn. Hélt að ég myndi hrynja niður í sturtunni og rétt slapp í fötin. Var með þrúgusykur á mér sem hjálpaði eitthvað til og svo var einhver góðhjörtuð kona sem hellti í mig heimagerðum booztdrykk sem hún hafði búið til og fór ekki fyrr en ég var orðin góð.

En líklegast eru þetta of margar æfingar æfingar hjá mér. Ég náði persónulegu meti um daginn, þegar ég náði 8 æfingum á einni viku. Fékk talsverðar "skammir" hjá herra sála í starfsendurhæfingunni sem ég hitti reglulega að fara yfir stöðu mála. Hann var alls ekki ánægður með að ég skyldi fara á æfingu tvisvar á dag. Ég gerði málamiðlun við herra sála um þetta og það fólst í því að fara "bara" á æfingu einu sinni á dag og ég sættist á endanum á það. Fór á 6 æfingar í síðustu viku og er búin að fara á æfingu einu sinni í dag í þessari viku, þetta er allt að koma, er bara svo fjandi þrjósk að það hálfa væri nóg!

Svo er það bara veikindafríið og að reyna að passa upp á Öllann og já, þolpróf á morgun í Heilsuborg sem er hluti af námskeiðinu. Fæ að taka prófið á hjóli þar sem herra Ölli er nú ekki að fara að gera neinar gloríur á brettinu. Krossa putta að það muni ganga vel

Jæja, best að fara að gera sig reddý fyrir æfingu í Heilsuborginni á eftir.

Knús á línuna, Moi sjálf

Gleðilegt nýtt ár (betra er seint en aldrei ;-)

Gleðilegt nýtt ár lesendur góðir Sumu duttu alveg bloggleti dauðans, að það er komin ár og öld síðan síðast, það er allavega komið nýtt ár og rúmlega það... hehe...

Það hefur ýmislegt verið í gangi síðan síðast. Er bara búin að vera í 50% vinnu upp á síðkastið þar sem herra Ölli er ekki að standa sig og alltaf með sama sársaukann í honum og svo er ekki betra með bakið og dofavesen í lærinu. Þetta er orðið frekar óþolandi, freeeeekar óþolinmóð undanfarið... hmm...

Helsta updeitið síðan síðast er u.þ.b. þannig að ég hef bara verið áfram í 50% vinnu og er það allavega núna út janúar og svo er bara spurningin hvernig framhaldið verður. Eins og staðan er núna á herra Ölla, þá treysti ég mér ekki í fullt starf, ekki eins og er, sem er mjög fúlt því það er kominn svo langur tími síðan ég meiddi mig, komið rúmlega ár eða 16 mánuðir. Get í rauninni sagt núna að þetta hafi gerst í hittifyrra!! Svolítið spúkí... hmm...

Hef bara verið annars alltaf verið við sama heygarðshornið með mitt blessaða æfingaprógramm niður í sjúkró. Það bregst varla að ég er nánast upp á mínútu að klára prógrammið á einum og hálfum tíma! Endalaust fullkomnunarárátta sem er í manni... hehe... Hjóla mínar blessuðu 25 mínútur á hjólinu, þar sem ég næ oftast að slátra um 10 kvikindum á þeim tíma Síðan er allt hitt sem fylgir; lyftingar, teygjuæfingar, stöðugleikaæfingar fyrir herra Ölla, bakæfingar, magaæfingar... alltaf stuð á minni Hef reyndar ekki farið í sjúkraþjálfun síðan í nóvember (þar til reyndar í síðustu viku) þar sem þessi blessuðu skipti mín hjá Tryggingastofnun voru að klárast, þannig að við ákváðum að spara skiptin, út af bæði veseninu í bakinu og herra Ölla og takmarkaður tími til að sinna báðum.

Síðan kom að því að fara til herra bækló eftir nokkra þolinmæðismánuði og í þetta skiptið ákvað hann að sprauta í herra Ölla minn. Hann sagðist vera hundfúll að vera ekki búinn að lækna sjúklinginn sinn og ætlar sko ekki að gefast upp (sem er bara hið besta mál) Hann semsagt sprautaði í liðinn og það var nú ekki eins hræðilegt og ég var búin ímynda mér (var búin að horfa á "nokkur" hræðsluvideo á Youtube, úps!!) Síðan talaði hann um að ég ætti að sjá til hvernig ég yrði eftir eftir sirka 3 vikur og senda honum mail um stöðuna og sjá til hvað hann vill gera ef Ölli verður ekki farinn að lagast. En það var bara eitt "smáatriði" sem hann gleymdi að minnast á og það voru VERKIR DAUÐANS!!! Ég hélt ég myndi deyja, án gríns, þetta voru svo sjúklegir verkir. Byrjaði svona sirka klukkutíma eftir að ég var komin heim frá herra doksa með smá seyðing. Síðan þegar leið lengra og lengra á kvöldið urðu verkirnir algjörlega ómögulegir og ég vissi ekkert hvernig ég átti að mér að vera, gat ekki legið, staðið/stigið í fótinn, gat varla lyft fætinum upp án þess að finna til þótt ég kæmi ekki við neitt, þetta var hræðilegt. Píndi í mig Parkódín forta á 4 tíma fresti þegar verstu hrinurnar stóðu yfir og þá náði ég að slaka örlítið á, held ég hafi náð að sofna um 4-5 leytið um nóttina loksins. Svo fékk ég tíma hjá ungfrú sjúkró minni og heyrði í herra doksa sem sagði að það væri algengt að fá verki, það var mjög gott að fá að vita það... EFTIR Á!!!! En þetta er allt að koma. Er að færast í svipaðan farveg og var fyrir sprautuna. Finnst reyndar heldur verra að labba niður tröppur og við eina stöðugleikaæfingu í sjúkró, vona bara að það lagist sem fyrst (7-9-13)

Það er ekkert leyndarmál að ég stend í stríði eða þannig við mín "elsku" aukakíló eða þannig. Ég var að byrja á frábærum stað á námskeiði í síðustu viku sem heitir Heilsuborg (www.heilsuborg.is) og valdi ég námskeið þar sem er hópur saman að takast á við það sama og ég. Þó að þetta sé í hóp, þá er þetta samt einstaklingsmiðað þannig að það gerir engin(n) sem hann treysti sér ekki í og byrjar bara á því level-i sem hann er staddur á. Mér líst bara rosalega vel á þetta, svo frábært andrúmsloft þarna og mórall og frábært starfsfólk. Þetta á ekkert að heita neitt átak eða eitthvað svoleiðis "kjaftæði", það er bara svona skammtíma-eitthvað, maður er alltaf að fara í nýtt og nýtt átak, það er bara ekki að gera sig. Breyta lífsstílnum og bara að láta sér líða vel. Það er allavega mitt markmið En svo ætla ég að vera að æfa áfram niður í sjúkraþjálfuninni, tími ekki að vera að hætta þar

Fór á æðislega tónleika í Salnum síðasta laugardag með einni hjúkkuvinkonu. Voru vínartónleikar með mini Sinfóníu, var semsagt lítill hópur saman (þar sem Sigrún mín var að spila eins og engill) og svo var sópransöngkona sem heitir Auður Gunnarsdóttir sem var frábær. Þetta var bara æði í einu orði sagt!! Mig klæjaði hrikalega í puttana að fara að spila (að fara að læra) á elsku fiðluna mína aftur. Vildi bara að þetta myndi aldrei hætta Svo fórum við baksviðs og ég knúsaði Sigrúnu mína smá Svo enduðum við á að fara að borða á Brassery Ask á Suðurlandsbrautinn og borðuðum æðislegan mat og kjöftuðum og blöðruðum þangað til að lokaði... hehe... gleymdum okkur "aðeins" En þetta var bara æðislegur dagur

Jæja, best að fara að gera eitthvað af viti. Kemur í ljós á næstu 2 vikum hvernig herra Ölli kemur úr sprautunni og svo kemur líka í ljós hvernig vinnan verður. Vonum bara það besta og krossum putta

Knúsi-knús, Moi sjálf